Altan'ın tahliye sonrası ilk yazısındaki 'Selman', Fethullah Gülen'in yeğeni çıktı - Gazeteler, Haber Manşet, Gündem
Son Dakika Haberler

Altan’ın tahliye sonrası ilk yazısındaki ‘Selman’, Fethullah Gülen’in yeğeni çıktı

Altan’ın tahliye sonrası ilk yazısındaki ‘Selman’, Fethullah Gülen’in yeğeni çıktı
Yorum Yap

Ahmet Altan’ın tahliye sonrası ilk yazısındaki ‘Selman’, Fethullah Gülen’in yeğeni çıktı…

FETÖ’nün medya yapılanmasının ‘darbe çağrışımı’ davasında ceza alan Ahmet Altan, tahliye olduktan sonra ilk yazısını K24 için yazdı. Altan, yazdığı duygusal yazıda koğuş arkadaşı Selman’ı anlattı.

Altan, tahliye edildikten sonra kaleme aldığı ilk yazıda, hücre arkadaşlarından şöyle bahsediyordu:

“Üç yıldan fazla bir zaman küçük bir hücrede iki mahkûmla birlikte kaldım, hiçbir suçları yoktu, söylediklerini kimse dinlemiyordu, defalarca suçsuz olduklarını anlatmalarına rağmen Silahlara Veda’daki yargıçlara benzeyen birileri tarafından mahkûm edildiler.”

Ahmet Altan, bahsi geçen arkadaşının adının “Selman” olduğunu aktarıyordu.

Altan, duygusal yazısında, “Binlerce masumu ve kâğıt flütüyle Selman’ı o duvarların ardında bırakmıştım” diye yazdı.

Odatv’nin haberine göre The Observer gazetesinde de İngilizce çevirisi yayınlanan yazıda Ahmet Altan’ın “Selman” diye bahsettiği ismin FETÖ lideri Fethullah Gülen’in yeğeni Selman Gülen olduğu anlaşıldı.

FETÖ’ye bağlı olduğu iddia edilen Rumi Forum’un Başkanı Ali Yurtsever de Altan’ın yazısını paylaşarak, Selman Gülen ile ilgili dikkat çeken ifadeler kullandı.

Ali Yurtsever daha sonra yurt dışında FETÖ davasından aranan bazı kişilerin sosyal medyadan gösterdikleri tepkiler üzerine bu bilgiyi açık etmemesi konusunda uyarıldı. Yurtsever bir süre sonra söz konusu paylaşımı sildi.

Altan’ın yazısının ilgili bölümü şöyle:

“Ben hapisten çıktım ama binlerce masum insan hapiste kaldı.

O demir parmaklıklar ve kalın duvarlar cangılından çıktığımda ardımda çaresiz insanlar bıraktım.

Üç yıldan fazla bir zaman küçük bir hücrede iki mahkûmla birlikte kaldım, hiçbir suçları yoktu, söylediklerini kimse dinlemiyordu, defalarca suçsuz olduklarını anlatmalarına rağmen Silahlara Veda’daki yargıçlara benzeyen birileri tarafından mahkûm edildiler.

Aralarından biri oğlumla aynı yaştaydı, tutuklandığında yeni evlenmişti. Dindardı ama aynı zamanda felsefeye ve bilimsel araştırmalara da meraklıydı.

Müthiş bir el becerisi vardı, imkânların çok kısıtlı olduğu yerde akla gelmeyen malzemelerden akla gelmeyecek şeyler yapardı. Tuz paketlerinden dumbbell, çatallardan mandal, çay kaşıklarından cımbız yapabilirdi. Hapishane yemeklerine değişik malzemeler katarak yepyeni yemekler icat ederdi. Adı Selman’dı. Şikâyet etmenin, Tanrının çizdiği kadere karşı gelmek olduğunu düşünür ve asla şikâyet etmezdi.

Çeşitli nedenlerden dolayı hiç ziyaretçisi yoktu.

Bundan da şikâyet etmezdi.

Bir gün plastik masada yeni romanım Hayat Hanım’ı yazarken avludan bir müzik sesi duydum. Bir flüt sesi. Avluya çıktım. Selman sırtını duvara dayamış, gözlerini kapamış elindeki flütü çalıyordu. Çevredeki hücrelerde sesler kesildi. Herkes bu beklenmedik müziği dinliyordu. Şarkı bittiğinde müthiş bir takırtı duyuldu. Çevre hücredekiler kantinden almış oldukları şekerlemeleri atıyordu bizim avluya. Bu, alkış ve “bis” anlamına geliyordu. Saatlerce çaldı Selman.

Avlu kapısı kapanınca, “bu flütü nereden buldun” dedim. Takvim kartonlarından yapmıştı. Elinde bir mezura olmadığı için deliklerin aralıklarını parmak hesabıyla belirlemiş, plastik bir soda şişesinin ağzını kesip flüte ağızlık olarak takmıştı.

Yeryüzünde hiçbir müzik aletinden duyulamayacak bir ses çıkıyordu flütünden, çok değişik ve biraz kalınca bir sesti, çalarken neredeyse hiç nota kaçırmıyordu.

Sadece kederli türküler değildi çaldıkları, bazen eğlenceli havalar da çalıyordu ama genellikle hüzünlü bir sese kayıyordu flütü.

Benim oğlum gibiydi.

Kimsesi gelmiyordu.

Bir tek kez bile yakınmadı.

Kâğıttan bir flüt yaptı. Sırtını duvara dayayıp onu çaldı.

Bir geceyarı hapishaneden çıktığımda bana ne hissettiğimi sordular, özgürlüğüne yıllar sonra kavuşan birinin sevindiğini duymak istiyorlardı, biraz üzgün olduğumu söyledim.

Binlerce masumu ve kâğıt flütüyle Selman’ı o duvarların ardında bırakmıştım.

Suçsuz olduklarını biliyordum ve gücüm onları kurtarmaya yetmiyordu, kimse onların anlattıklarını dinlemiyordu. Sadece yargıçlar değil neredeyse toplumun çok büyük bir kısmı, mağarada idam cezası veren o aldırmaz adamlara dönüşmüştü. Kasketlerini giyiyor, bir selam veriyor, idam mangasının önüne gönderiyor ve yeni kurbanlarına dönüyorlardı.

O mağarayı gördükten, masum mahkûmların çektiklerine tanıklık ettikten ve kâğıttan flütü dinledikten sonra o hapishaneden çok mutlu çıkmak mümkün değil. İnsan kendini bir büyük suçun yardakçısı gibi hissediyor. Hapishanede bir haksızlığın kurbanıyken, dışarı çıktığında büyük bir haksızlığın suç ortağı oluyorsun.

Dünyadaki en korkunç şeyin senin kaderin hakkında karar verme gücüne sahip olan biriyle karşılaşmak olduğunu biliyorum, böyle bir güce sahip olanın senin hiçbir söylediğine aldırmamasının nasıl azap verdiğini, insanı nasıl aşağıladığını da biliyorum.

Kâğıttan bir flütten nasıl bir ses çıktığını, dinmemiş bir özlemi nasıl dile getirdiğini de biliyorum.

Yeniden tutuklanma ihtimalim olduğunu da biliyorum.

Ama Selman için tutuklanmak bir ihtimal değil, o zaten tutuklu.

Ve benim oğlumla yaşıt, tuzdan dumbbell, kâğıttan flüt yapıyor.

Gelen kimsesi yok.

Hiç şikâyet etmiyor.

Sadece sırtını duvara dayayıp, flütünü çalıyor.

YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)

%d blogcu bunu beğendi: